VOB do MPEG Converter

VOB (Video Object) to glowny format kontenera stosowany na plytach DVD-Video, zdefiniowany jako czesc specyfikacji DVD opracowanej przez DVD Forum. Format pojawil sie po raz pierwszy wraz ze standardem DVD sfinalizowanym we wrzesniu 1996 roku i od tego czasu zostal uzyty na miliardach plyt DVD wyprodukowanych na calym swiecie. Pliki VOB sa oparte na formacie strumienia programowego MPEG-2, zawierajac multipleksowane wideo MPEG-2 obok audio w formatach AC-3 (Dolby Digital), DTS, MPEG-1 Layer II lub LPCM. Poza audio i wideo pliki VOB przenossa rowniez strumienie napisow DVD jako nakladki bitmapowe, dane nawigacyjne do interakcji z menu i informacje o punktach rozdzialow. Pliki rezyduja w katalogu VIDEO_TS na plycie DVD, z konwencjami nazewnictwa (VTS_01_1.VOB itd.) odzwierciedlajacymi strukture tytulow i czesci tresci. Pojedynacze pliki VOB sa ograniczone do ok. 1 GB, aby spelnic wymagania systemu plikow UDF, a dluzsze tresci sa bezszwowo rozlozone na wiele plikow. Format obsluguje rozdzielczosci wideo NTSC (720x480) i PAL (720x576) przy szybkosciach transmisji do 9,8 Mbps dla laczonego audio i wideo. Integracja wideo, wieloscieezkowego audio, napisow i nawigacji w jednym strumieniu programowym uczynic VOB kompletnym rozwiazaniem do konsumenckiej dystrybucji filmow. Choc strumieniowanie i nowsze formaty nosnikow dyskowych zastapily DVD dla nowych tresci, VOB pozostaje niezwykle istotny do dostepu do ogromnej biblioteki istniejacych tresci DVD.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.