Konwerter TS na MPEG

TS (MPEG Transport Stream) to standardowy format kontenera okreslony jako czesc warstwy systemowej MPEG-2 (ISO/IEC 13818-1), standaryzowany przez Moving Picture Experts Group w 1995 roku. Strumienie transportowe sa zaprojektowane dla srodowisk komunikacji i przechowywania, w ktorych utrata lub uszkodzenie danych jest mozliwe — takich jak telewizja nadawcza, transmisja satelitarna i strumieniowanie sieciowe. Format dzieli zawartosc na pakiety o stalym rozmiarze 188 bajtow, z ktorych kazdy ma 4-bajtowy naglowek zawierajacy informacje o synchronizacji, wskazaniu bledu i identyfikacji strumienia. Ta struktura pakietowa umozliwia odbiorcom szybka resynchronizacje po przerwach w sygnale — krytyczna zdolnosc dla dostarczania nadawczego w czasie rzeczywistym, odrózniajaca strumienie transportowe od strumieni programowych zaprojektowanych dla niezawodnych nosnikow pamieci. TS moze multipleksowac wiele programow w jednym strumieniu, z tablicami Program Specific Information (PSI) opisujacymi strukture i zawartosc kazdego programu. Format obsluguje praktycznie dowolny kodek audio i wideo, choc najczesciej przenosi wideo MPEG-2, H.264 lub HEVC obok audio AAC, AC-3 lub MPEG. TS jest kregoslupem dostarczania telewizji cyfrowej na calym swiecie, uzywany przez standardy nadawcze DVB, ATSC i ISDB, a takze serwisy IPTV i OTT wykorzystujace HTTP Live Streaming (HLS). Odpornosc, ustandaryzowana struktura i szeroka obsluga kodekow czynia TS rownie dobrze funkcjonujacym w lancuchach emisji na zywo, jak i w przepływach nagrywania plikowego.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.