Konwertuj swoje pliki RMVB do MPEG

RMVB (RealMedia Variable Bitrate) to ulepszona wersja formatu kontenera RealMedia, opracowana przez RealNetworks i wprowadzona okolo 2003 roku. Podczas gdy oryginalny format RM uzywal kodowania ze stala szybkoscia transmisji, RMVB stosuje kompresje o zmiennej szybkosci transmisji, dynamicznie przydzielajaca wiecej danych zlozonym scenoam z duzym ruchem i detalami, a mniej bitow prostszym fragmentom, takim jak statyczne ujecia czy przejscia. Podejscie to daje znaczaco lepsza jakosc wizualna przy rownowaznych srednich rozmiarach plikow w porownaniu z poprzednikiem o stalej szybkosci transmisji. RMVB zyskal szczegolna popularnosc na rynkach Azji Wschodniej i Poludniowo-Wschodniej w polowie lat 2000., stajac sie szeroko uzywanym formatem do dystrybucji pelnoamtrazowych filmow i seriali telewizyjnych w regionach, gdzie przepustowosc byla ograniczona, ale widzowie nadal oczekiwali rozsadnej jakosci obrazu. Format typowo wykorzystuje kodeki RealVideo 9 lub RealVideo 10, ktore w swoim podejsciu do kompresji czerpaly z technologii porownywalnchh z H.264. Pliki RMVB obsluguja osadzone strumienie napisow i wiele sciezek audio, co czyni je praktycznymi do dystrybucji tresci wielojezycznych. Kontener zachowuje przyjazna dla strumieniowania architekture RealMedia, jednoczesnie dostarczajac poprawe jakosci, ktora zapewnia kodowanie o zmiennej szybkosci transmisji. Chociaz RMVB zostal zastapiony przez MP4 z H.264 i inne nowoczesne formaty w wiekszosci zastosowan, zachowuje grono uzytkownikow na rynkach azjatyckich i nadal mozna go znalezc w archiwach mediow online i osobistych kolekcjach wideo z polowy lat 2000.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.