Konwerter AV1 na MPEG

AV1 (AOMedia Video 1) to otwarty, wolny od tantiem format kodowania wideo opracowany przez Alliance for Open Media — konsorcjum, ktorego czlonkami zalozycielskimi sa m.in. Google, Mozilla, Microsoft, Amazon, Netflix i Intel. Specyfikacja zostala sfinalizowana w czerwcu 2018 roku z celem dostarczenia kodeka wideo nastepnej generacji, przewyzszajacego efektywnosc kompresji H.264 i HEVC, przy jednoczesnym braku oplat licencyjnych. AV1 osiaga mniej wiecej 30-50% lepsza kompresje niz HEVC przy rownowaznej jakosci wizualnej, co czyni go szczegolnie atrakcyjnym dla platform streamingowych dazacych do obnizenia kosztow przepustowosci bez poswiecania doswiadczenia widza. Kodek obsluguje szeroki zakres funkcji, w tym synteze ziarna filmowego, elastyczne kafelkowanie do rownoleglego przetwarzania, adaptacyjne przelaczanie rozdzielczosci oraz bogaty zestaw trybów predykcji intra i inter. Sprzetowa obsluga dekodowania gwaltownie rosnie w procesorach mobilnych, GPU i telewizorach smart, rozwiazujac poczatkowe obawy dotyczace wymagan obliczeniowych podczas kodowania. AV1 jest szeroko adoptowany przez glowne serwisy streamingowe do dostarczania tresci 4K i HDR, a takze sluzy jako komponent wideo kontenera WebM do odtwarzania w przegladarkach. Status wolny od tantiem czyni AV1 szczegolnie waznym dla otwartych standardow internetowych i dostepnej dystrybucji mediow.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.