Konwerter M2TS na MPEG

M2TS (MPEG-2 Transport Stream) to format kontenera stosowany przede wszystkim do multipleksowania audio, wideo i innych danych na nosnikach Blu-ray Disc. Format jest okreslony jako czesc standardu Blu-ray Disc Audio-Video (BDAV) opracowanego przez Blu-ray Disc Association, z komercyjnymi produktami Blu-ray debiutujacymi w 2006 roku. Pliki M2TS opakowuja zawartosc w pakiety strumienia transportowego MPEG-2 z dodatkowym 4-bajtowym naglowkiem znacznika czasowego dotoaczonym do kazdego 188-bajtowego pakietu, co daje 192-bajtowe pakiety umozliwiajace precyzyjniejsze taktowanie i odzyskiwanie po bledach podczas odtwarzania z nosnika optycznego. Ta rozszerzona struktura pakietow pomaga utrzymac synchronizacje przy zmiennych predkosciach odczytu, ktore sa inherentne dla nosnikow dyskowych. M2TS obsluguje glowne kodeki Blu-ray, w tym H.264/AVC, MPEG-2 i VC-1, obok formatow audio takich jak Dolby TrueHD, DTS-HD Master Audio i LPCM do bezstratnego dzwieku przestrzennego. Kontener jest rowniez uzywany przez kamery AVCHD do nagrywania materialu w wysokiej rozdzielczosci, co czyni go powszechnym zarowno w odtwarzaniu plyt konsumenckich, jak i w przepływach produkcji wideo. Pliki M2TS zachowuja znaczniki rozdzialow, strumienie napisow i dane interaktywnych menu w ramach strumienia transportowego. Niezawodne mechanizmy synchronizacji i obsluga kodekow wysokiej jakosci czynia M2TS dobrze dostosowanym do archiwizacji tresci w wysokiej rozdzielczosci, gdzie zachowanie pelnej jakosci zrodlowej jest istotne.

MPEG (MPEG-1) to fundamentalny standard kompresji wideo i audio opublikowany w sierpniu 1993 roku przez Moving Picture Experts Group jako ISO/IEC 11172. Byl to pierwszy miedzynarodowy standard stratnej kompresji ruchomych obrazow i towarzyszacego audio, ustanawiajacy zasady i techniki, ktore wplynely na praktycznie wszystkie kolejne kodeki wideo. Wideo MPEG-1 osiaga kompresje poprzez kombinacje predykcji kompensowanej ruchem, kodowania dyskretna transformata kosinusowa i kodowania entropijnego o zmiennej dlugosci, zorganizowanego wokol trzech typow klatek: I-klatki (kodowane wewnetrznie), P-klatki (predykcyjne) i B-klatki (predykcyjne dwukierunkowo). Standard celuje w szybkosci transmisji ok. 1,5 Mbps dla laczonego audio i wideo, tworzac jakosc porownywalna z tasma VHS przy rozdzielczosci SIF (352x240 dla NTSC). Ten poziom kompresji zostal specjalnie dobrany, by odpowiadac przepustowosci danych napedow CD-ROM o predkosci 1x, umozliwiajac format Video CD, ktory przyniosl cyfrowe wideo konsumentom na poczatku lat 90. Komponent audio, szczegolnie Layer III (MP3), stal sie najbardziej wplywowym formatem audio w historii. Struktura klatek I/P/B, podejscie do estymacji ruchu i kodowanie transformata blokowa ustanowily architektoniczny szablon stosowany przez kazdy wiekszy kodek wideo od tamtej pory — od MPEG-2 przez H.264 i dalej. Choc dawno przewyzszony pod wzgledem efektywnosci kompresji, MPEG-1 pozostaje obslugiwany przez praktycznie kazde oprogramowanie multimedialne.