VOB naar MPEG Converter

VOB (Video Object) is het primaire containerformaat dat wordt gebruikt op DVD-Video-schijven, gedefinieerd als onderdeel van de dvd-specificatie ontwikkeld door het DVD Forum. Het formaat verscheen voor het eerst met de dvd-standaard die in september 1996 werd afgerond en is sindsdien gebruikt op miljarden geproduceerde dvd-schijven wereldwijd. VOB-bestanden zijn gebaseerd op het MPEG-2 program stream-formaat en bevatten gemultiplexte MPEG-2-video naast audio in AC-3 (Dolby Digital), DTS, MPEG-1 Layer II of LPCM-formaten. Naast audio en video bevatten VOB-bestanden ook dvd-ondertitelstreams als bitmap-overlays, navigatiedata voor menu-interactie en hoofdstukpuntinformatie. De bestanden bevinden zich in de VIDEO_TS-directory op één dvd-schijf, met naamconventies (VTS_01_1.VOB, enz.) die de titel- en deelstructuur van de inhoud weerspiegelen. Individuele VOB-bestanden zijn beperkt tot ongeveer 1 GB om te voldoen aan de vereisten van het UDF-bestandssysteem, waarbij langere content naadloos over meerdere bestanden wordt verdeeld. Het formaat ondersteunt zowel NTSC (720x480) als PAL (720x576) videoresoluties bij bitrates tot 9,8 Mbps voor gecombineerde audio en video. De integratie van video, meersporige audio, ondertitels en navigatie in één enkele program stream maakte VOB één complete oplossing voor consumenten-filmlevering. Hoewel streaming en nieuwere schijfformaten dvd voor nieuwe content hebben vervangen, blijft VOB uiterst relevant voor het benaderen van de enorme bibliotheek aan bestaande dvd-content.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.