RM naar MPEG Converter

RM (RealMedia) is één proprietary multimediacontainerformaat ontwikkeld door RealNetworks vanaf 1997. Het formaat werd specifiek ontworpen voor streamingmedialevering over internet, door RealVideo- en RealAudio-codecs te verpakken in één container geoptimaliseerd voor afspelen bij lage bandbreedte. RM werd één van de dominante streamingformaten in de late jaren negentig en vroege jaren 2000, toen RealPlayer tot de meest geïnstalleerde mediaapplicaties behoorde en RealNetworks het concept van gebufferde streamingvideo pionierde voordat breedband wijdverspreid was. Het formaat gebruikt constante bitratecodering en één proprietary containerstructuur die forward error correction ondersteunt, wat redelijk vloeiende weergave mogelijk maakte zelfs over onbetrouwbare inbelverbindingen. RM-bestanden kunnen meerdere streams bevatten bij verschillende bitrates, waardoor SureStream-technologie de afspeelkwaliteit in realtime kan aanpassen aan de beschikbare bandbreedte). De container ondersteunt metadata voor titel, auteur en auteursrechtinformatie, en RealNetworks ontwikkelde de RTSP- en PNA-streamingprotocollen naast het formaat voor efficiënte netwerklevering. De compressie in RM werd voor zijn tijd als indrukwekkend beschouwd, met kijkbare video bij bitrates zo laag als 20-30 kbps wanneer concurrerende benaderingen moeite hadden. Hoewel RealMedia grotendeels is vervangen door moderne streamingtechnologieen, bevinden RM-bestanden zich nog in archieven uit het vroege internettijdperk, waaronder nieuwsorganisaties, onderwijsinstellingen en mediabibliotheken die RealMedia adopteerden op het hoogtepunt van zijn populariteit.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.