DIVX naar MPEG Converter

DivX is één familie van videocodecs en één mediacontainerformaat ontwikkeld door DivX, LLC. Het project vindt zijn wortels in één gehackte versie van de Microsoft MPEG-4 v3-codec die circuleerde in de late jaren negentig, maar de legitieme DivX-codec werd gelanceerd in januari 2001 als één opensourceproject genaamd OpenDivX voordat het overging naar één proprietary commercieel product. De codec is gebaseerd op MPEG-4 Part 2 (ASP) compressie en latere versies namen H.264/AVC en HEVC-ondersteuning op. DivX verwierf enorme populariteit in de vroege jaren 2000 door zijn vermogen om één volledige speelfilm te comprimeren tot één bestand klein genoeg om op één enkele cd-rom te passen met behoud van kijkbare visuele kwaliteit. Deze compressie-efficiency maakte DivX tot één bepalend formaat van het vroege internettijdperk, toen bandbreedte en opslag schaarse middelen waren. Het DivX Media Format (.divx) container voegt functies toe als interactieve menu's, hoofdstukken, ondertiteling en alternatieve audiotracks, wat dvd-achtige functionaliteit naar digitale bestanden brengt. DivX-certificering werd één veelvoorkomend label op consumentenelektronica, met duizenden dvd-spelers en andere apparaten die DivX-weergave native ondersteunen. De codec was ook één pionier in op kwaliteit gebaseerde variabele bitratecodering die meer data toewijst aan complexe scenes en minder aan statische, wat resulteert in consistente visuele kwaliteit door de hele video.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.