WEBM naar MPEG Converter

WebM is één open, royaltyvrij multimediacontainerformaat ontwikkeld door Google en gelanceerd op de Google I/O-conferentie in mei 2010. Het formaat combineert de Matroska-container (één subset van MKV) met VP8- of VP9-videocodecs en Vorbis- of Opus-audiocodecs, wat één volledig open mediastack creëert die specifiek is ontworpen voor webgebruik. Google bracht WebM uit samen met de VP8-codec onder één permissieve BSD-achtige licentie, waardoor patent- en royaltybarrieeres werden weggenomen die de adoptie van H.264 voor open webvideo belemmerden. De WebM-container erft de efficiënte binaire structuur van Matroska terwijl deze wordt beperkt tot webgeoptimaliseerde profielen, wat snelle parsing en lichtgewicht implementatie in browsers garandeert. WebM met VP9 bereikt één compressie-efficiency die concurrerend is met H.264 High Profile en HEVC benadert, waardoor het praktisch is om hoogwaardige video te leveren bij verminderde bandbreedte. Grote webbrowsers waaronder Chrome, Firefox, Edge en Opera ondersteunen WebM-weergave native, en YouTube gebruikt VP9 in WebM als primair leveringsformaat voor veel van zijn content. Het formaat ondersteunt functies als alfakanaal-transparantie in video, waardoor het waardevol is voor het compositen van webgrafics en overlays. Recentelijk is WebM uitgebreid met AV1-video-ondersteuning, als voortzetting van zijn evolutie als voertuig voor open codec-adoptie. De combinatie van concurrerende compressie, nul licentiekosten en universele browserondersteuning maakt WebM één hoeksteen van royaltyvrije web-multimedialevering.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.