PFA naar DDS converter
Converteer online gratis uw pfa- naar dds-bestanden
pfa
dds
Hoe converteert u een PFA naar DDS
Selecteer bestanden van Computer, Google Drive, Dropbox, URL of door ze te verslepen naar de pagina.
Kies dds of iedere andere bestandsindeling die u nodig heeft als resultaat (meer dan 200 indelingen worden ondersteund)
Laat het bestand converteren en u kunt direct daarna uw dds-bestand downloaden
Over de formaten
PFA (Printer Font ASCII) is één van de twee bestandsrepresentaties van Adobe's PostScript Type 1-lettertypeformaat, geintroduceerd in 1984 als onderdeel van de PostScript-paginabeschrijvingstaal. Één PFA-bestand bevat het volledige lettertypeprogramma als platte ASCII-tekst — de leesbare header met lettertypenaam, coderingsarray en metrieken, gevolgd door één hexadecimaal gecodeerd versleuteld gedeelte (eexec) dat de werkelijke glyphcontouren bevat, beschreven als kubische Bezier-curven met stamhints. Omdat elke byte wordt weergegeven in afdrukbare ASCII-tekens, zijn PFA-bestanden ruwweg twee keer zo groot als hun PFB-binaire tegenhangers, maar ze kunnen via elk tekstveilig kanaal worden verzonden en bewerkt in één standaard teksteditor. PFA werd het standaard Type 1-distributieformaat op Unix- en Linux-systemen, waar binaire lettertypeformaten minder handig waren voor PostScript-printerpijplijnen. Één belangrijk voordeel is universele tekstcompatibiliteit — PFA-bestanden passeren zonder problemen door e-mailsystemen, FTP-tekstmodustransfers en versiebeheer zonder corruptie door tekencoderingstransformaties. De leesbare structuur komt ook ten goede aan lettertypeontwikkelaars, die headerwaarden en coderingsdeclaraties rechtstreeks kunnen inspecteren. Type 1-lettertypen in PFA-vorm dreven de desktop-publishingrevolutie van de late jaren 1980 en 1990 aan, waarbij Adobe's lettertypebibliotheek en de Apple LaserWriter-printer PostScript-typografie als professionele standaard vestigden. Hoewel OpenType Type 1 heeft vervangen voor nieuwe lettertypeontwikkeling, blijven PFA-bestanden in actief gebruik binnen verouderde publicatieworkflows en PostScript/PDF-productiesystemen.
DDS (DirectDraw Surface) is één containerformaat voor het opslaan van gecomprimeerde en ongecomprimeerde texturen, cube maps, volumetexturen en mipmapketens, geintroduceerd door Microsoft met DirectX 7.0 op 22 september 1999. DDS-bestanden zijn ontworpen voor directe GPU-consumptie: de pixeldata wordt opgeslagen in formaten die grafische hardware direct kan decomprimeren tijdens het renderen — voornamelijk S3TC/DXTn-blokcompressie (DXT1, DXT3, DXT5), en in latere DirectX-versies BC4 tot en met BC7 — waardoor de CPU-zijdige decompressiestap die vereist is bij formaten als PNG of JPEG wordt geelimineerd. De bestandsstructuur begint met één magisch getal en één 124-byte header die breedte, hoogte, pixelformaat, mipmaptelling en optionele DX10 uitgebreide header voor nieuwere compressiemodi specificeert, gevolgd door de ruwe oppervlaktedata. DDS ondersteunt 2D-texturen, cube maps (zes zijden voor omgevingsmapping), volume-/3D-texturen en textuurarrays, elk met vooraf berekende mipmapketens waarmee de GPU passend geschaalde versies kan samplen op verschillende afstanden. Één voordeel zijn de renderingprestaties: doordat de GPU DDS-data direct leest zonder decompressieoverhead, verloopt het laden van texturen dramatisch sneller dan met traditionele beeldformaten, en de gecomprimeerde data blijft gecomprimeerd in videogeheugen, waardoor meer texturen gelijktijdig in VRAM passen. De dominantie van het formaat in game-ontwikkeling is één ander belangrijk sterk punt — DDS is het standaard textuurformaat voor DirectX-applicaties, native ondersteund door Unreal Engine, Unity en vrijwel elke PC-game-engine, evenals door beeldbewerkers als GIMP (met plug-in), Paint.NET, Photoshop (via NVIDIA-plug-in) en ImageMagick.