Konwerter plików PT3 do EXR
Konwertuj swoje pliki w formacie pt3 do formatu exr przez Internet i bezpłatnie
pt3
exr
Jak przekonwertować plik w formacie PT3 do formatu EXR
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format exr lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu exr; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
PT3 (PostScript Type 3) to format czcionek zdefiniowany jako czesc specyfikacji jezyka PostScript, wprowadzony przez Adobe Systems w 1984 roku. W odroznieniu od czcionek Type 1, ktore uzywaja ograniczonego podzbioru operatorow PostScript zoptymalizowanych pod wskazywanie i wydajne renderowanie, czcionki Type 3 pozwalaja na uzycie pelnego jezyka PostScript do opisu kazdego glifu. Oznacza to, ze glify moga zawierac stopniowane wypelnienia, odcienie szarosci, zlozone operacje na sciezkach, kolor, a nawet obrazy bitmapowe — mozliwosci nieosiagalne w ograniczonym interpreterze charstringow Type 1. Adobe poczatkowo utrzymywalo specyfikacje Type 1 w tajemnicy jako format wlascicielski, wiec zewnetrzne odlewnie czcionek i deweloperzy, ktorzy chcieli tworzyc czcionki zgodne z PostScript, musieli uzywac publicznie udokumentowanego formatu Type 3 w latach 80. Godna uwagi zaleta jest swoboda tworczą: poniewaz dowolny poprawny program PostScript moze definiowac glif, projektanci moga tworzyc dekoracyjne, ilustrowane i teksturowane formy literowe wykraczajace daleko poza proste wypelnienia konturow. Otwartosc formatu byla kolejnym praktycznym atutem tamtej epoki, umozliwiajac kazdemu tworzenie czcionek PostScript bez licencjonowania wlascicielskiej technologii wskazywania Adobe. Jednak czcionki Type 3 nie posiadaja mechanizmow wskazywania, ktore czynia tekst Type 1 ostrym w malych rozmiarach i niskich rozdzielczosciach, co ograniczalo ich zastosowanie w tekscie glownym. Gdy Adobe opublikowalo specyfikacje Type 1 w marcu 1990 roku, wiekszosc odlewni przeszla na format ze wskazywaniem. Czcionki Type 3 pozostaja glownie przedmiotem zainteresowania historycznego, spotykane w zarchiwizowanych dokumentach PostScript i specjalistycznych zastosowaniach, gdzie artystyczne renderowanie glifow przewaza nad potrzeba wskazywania zoptymalizowanego pod ekran.
EXR to rastrowy format obrazów o wysokim zakresie dynamicznym, opracowany przez Industrial Light & Magic (ILM) wewnętrznie od 1999 roku i publicznie udostępniony jako oprogramowanie open source w styczniu 2003 roku. OpenEXR powstał, aby sprostać wymaganiom kompozytowania efektów wizualnych w filmach fabularnych, gdzie sceny rutynowo zawierają ekstremalne zakresy jasności — od głębokich cieni po odblaski na wodzie, metalu czy źródłach światła — przekraczające precyzję formatów 8-bitowych czy 16-bitowych. EXR przechowuje dane pikseli w 16-bitowym zmiennoprzecinkowym (half) lub 32-bitowym zmiennoprzecinkowym formacie na kanał, zapewniając ponad 30 przystanków zakresu dynamicznego z płynną precyzją w całym spektrum luminancji. Format obsługuje dowolną liczbę kanałów (nie tylko RGBA), kafelkowe i liniowe przechowywanie danych, wiele metod kompresji (bezstratna ZIP, stratna B44 i DWAA/DWAB), pliki wieloczęściowe zawierające wiele widoków lub warstw oraz głębokie dane pikseli z wieloma próbkami posortowanymi wg głębi dla efektów wolumetrycznych. Jedną z zalet jest wierność kompozytingu: precyzja zmiennoprzecinkowa oznacza, że gradacja kolorów, korekty ekspozycji, zmiany oświetlenia i wielowarstwowe operacje kompozytowania dają matematycznie poprawne wyniki bez pasmowania, przycinania czy artefaktów kwantyzacji właściwych formatom całkowitoliczbowym. Przyjęcie EXR jako standardu branży VFX to kolejna kluczowa zaleta — jest domyślnym formatem wymiany dla Foundry Nuke, Autodesk Flame, Blackmagic Fusion, Adobe After Effects i każdego głównego renderera 3D, a jego otwarta biblioteka C++ jest osadzona w setkach narzędzi produkcyjnych.