Konwerter plików PT3 do RGB

Konwertuj swoje pliki w formacie pt3 do formatu rgb przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie PT3 do formatu RGB

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format rgb lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu rgb; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

PT3 (PostScript Type 3) to format czcionek zdefiniowany jako czesc specyfikacji jezyka PostScript, wprowadzony przez Adobe Systems w 1984 roku. W odroznieniu od czcionek Type 1, ktore uzywaja ograniczonego podzbioru operatorow PostScript zoptymalizowanych pod wskazywanie i wydajne renderowanie, czcionki Type 3 pozwalaja na uzycie pelnego jezyka PostScript do opisu kazdego glifu. Oznacza to, ze glify moga zawierac stopniowane wypelnienia, odcienie szarosci, zlozone operacje na sciezkach, kolor, a nawet obrazy bitmapowe — mozliwosci nieosiagalne w ograniczonym interpreterze charstringow Type 1. Adobe poczatkowo utrzymywalo specyfikacje Type 1 w tajemnicy jako format wlascicielski, wiec zewnetrzne odlewnie czcionek i deweloperzy, ktorzy chcieli tworzyc czcionki zgodne z PostScript, musieli uzywac publicznie udokumentowanego formatu Type 3 w latach 80. Godna uwagi zaleta jest swoboda tworczą: poniewaz dowolny poprawny program PostScript moze definiowac glif, projektanci moga tworzyc dekoracyjne, ilustrowane i teksturowane formy literowe wykraczajace daleko poza proste wypelnienia konturow. Otwartosc formatu byla kolejnym praktycznym atutem tamtej epoki, umozliwiajac kazdemu tworzenie czcionek PostScript bez licencjonowania wlascicielskiej technologii wskazywania Adobe. Jednak czcionki Type 3 nie posiadaja mechanizmow wskazywania, ktore czynia tekst Type 1 ostrym w malych rozmiarach i niskich rozdzielczosciach, co ograniczalo ich zastosowanie w tekscie glownym. Gdy Adobe opublikowalo specyfikacje Type 1 w marcu 1990 roku, wiekszosc odlewni przeszla na format ze wskazywaniem. Czcionki Type 3 pozostaja glownie przedmiotem zainteresowania historycznego, spotykane w zarchiwizowanych dokumentach PostScript i specjalistycznych zastosowaniach, gdzie artystyczne renderowanie glifow przewaza nad potrzeba wskazywania zoptymalizowanego pod ekran.
Twórca: Adobe Systems
Pierwsze wydanie: 1984
RGB to surowy (bezgłówkowy) format obrazów przechowujący dane pikseli jako płaską sekwencję wartości próbek czerwonego, zielonego i niebieskiego bez żadnej struktury kontenera, kompresji ani metadanych. Każdy piksel jest reprezentowany przez trzy kolejne bajty (w trybie 8-bitowym) — po jednym dla intensywności czerwieni, zieleni i błękitu — zapisywane w kolejności skanowania od lewego górnego rogu obrazu do prawego dolnego. Ponieważ brak nagłówka, wymiary obrazu i głębia bitowa muszą być określone zewnętrznie przy odczycie pliku. Format obsługuje różne głębie bitowe: 8-bitowe (0-255 na kanał), 16-bitowe (0-65535 na kanał) i warianty zmiennoprzecinkowe, przy czym 8-bitowe są najczęstsze. Sam model kolorów RGB odzwierciedla sposób, w jaki sprzęt wyświetlający produkuje kolor — mieszając czerwone, zielone i niebieskie światło o różnych intensywnościach — a surowe pliki RGB reprezentują ten model w jego najbardziej bezpośredniej cyfrowej formie. Przy kanałach 8-bitowych trzy bajty na piksel dają 24-bitową paletę kolorów zdolną do reprezentowania 16 777 216 odrębnych kolorów. Jedną z zalet jest przetwarzanie bez narzutu: bez nagłówków i kompresji do parsowania, surowe dane RGB mogą być mapowane do pamięci, ładowane bezpośrednio jako tekstury GPU lub przesyłane potokowo między etapami przetwarzania z minimalnym opóźnieniem — co jest cenne w obrazowaniu czasu rzeczywistego, instrumentacji naukowej i potokach wizji komputerowej, gdzie liczy się każda milisekunda. Uniwersalna prostota formatu to kolejna praktyczna zaleta — dowolny język programowania może odczytywać i zapisywać surowe dane pikseli za pomocą podstawowych operacji wejścia/wyjścia, co czyni go niezawodnym formatem wymiany między oprogramowaniem, które może nie dzielić obsługi strukturyzowanych kontenerów obrazów. Surowe pliki RGB są obsługiwane przez ImageMagick, FFmpeg i różne narzędzia naukowe i graficzne.
Pierwsze wydanie: 1990