Konwerter plików DFONT do PT3
Konwertuj swoje pliki w formacie dfont do formatu pt3 przez Internet i bezpłatnie
dfont
pt3
Jak przekonwertować plik w formacie DFONT do formatu PT3
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format pt3 lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu pt3; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
DFONT (Data Fork TrueType) to format plikow czcionek wprowadzony przez Apple wraz z Mac OS X 10.0 w marcu 2001 roku, stworzony w celu rozwiazania fundamentalnego problemu kompatybilnosci w przejsciu z klasycznego Mac OS do architektury OS X opartej na Uniksie. Klasyczne czcionki Mac przechowywaly dane glifow w resource fork — drugorzednym strumieniu plikow specyficznym dla systemu plikow HFS — ale unixowy fundament OS X i jego uzycie UFS nie mialy natywnej obslugi resource fork. DFONT przenosi cala strukture resource fork do data fork, opakowujac te same tabele czcionek TrueType w mape zasobow, ktora standardowe API typograficzne OS X moga odczytac. Plik jest w istocie walizka TrueType bez resource fork. Apple dostarczal DFONT jako domyslny format czcionek systemowych dostarczanych z OS X i pozostaje on obecny w katalogach systemowych macOS. Zaleta jest plynna kompatybilnosc wsteczna ze stosem renderowania czcionek Apple — wewnetrzna struktura odzwierciedla klasyczne czcionki resource fork, wiec CoreText i jego poprzednicy obsluguja pliki DFONT bez zadnej specjalnej sciezki konwersji. Jednoplikowa konstrukcja to kolejny praktyczny atut, zapewniajacy, ze pliki DFONT przetrwaja nienaruszone przy przechowywaniu na wolumenach innych niz HFS, transferze przez sieci lub zarzadzaniu systemami kontroli wersji. Chociaz Apple coraz czesciej przechodzi na OpenType (.otf/.ttc) dla nowszych czcionek systemowych, pliki DFONT nadal pojawiaja sie w instalacjach macOS oraz w kolekcjach czcionek z ery OS X.
PT3 (PostScript Type 3) to format czcionek zdefiniowany jako czesc specyfikacji jezyka PostScript, wprowadzony przez Adobe Systems w 1984 roku. W odroznieniu od czcionek Type 1, ktore uzywaja ograniczonego podzbioru operatorow PostScript zoptymalizowanych pod wskazywanie i wydajne renderowanie, czcionki Type 3 pozwalaja na uzycie pelnego jezyka PostScript do opisu kazdego glifu. Oznacza to, ze glify moga zawierac stopniowane wypelnienia, odcienie szarosci, zlozone operacje na sciezkach, kolor, a nawet obrazy bitmapowe — mozliwosci nieosiagalne w ograniczonym interpreterze charstringow Type 1. Adobe poczatkowo utrzymywalo specyfikacje Type 1 w tajemnicy jako format wlascicielski, wiec zewnetrzne odlewnie czcionek i deweloperzy, ktorzy chcieli tworzyc czcionki zgodne z PostScript, musieli uzywac publicznie udokumentowanego formatu Type 3 w latach 80. Godna uwagi zaleta jest swoboda tworczą: poniewaz dowolny poprawny program PostScript moze definiowac glif, projektanci moga tworzyc dekoracyjne, ilustrowane i teksturowane formy literowe wykraczajace daleko poza proste wypelnienia konturow. Otwartosc formatu byla kolejnym praktycznym atutem tamtej epoki, umozliwiajac kazdemu tworzenie czcionek PostScript bez licencjonowania wlascicielskiej technologii wskazywania Adobe. Jednak czcionki Type 3 nie posiadaja mechanizmow wskazywania, ktore czynia tekst Type 1 ostrym w malych rozmiarach i niskich rozdzielczosciach, co ograniczalo ich zastosowanie w tekscie glownym. Gdy Adobe opublikowalo specyfikacje Type 1 w marcu 1990 roku, wiekszosc odlewni przeszla na format ze wskazywaniem. Czcionki Type 3 pozostaja glownie przedmiotem zainteresowania historycznego, spotykane w zarchiwizowanych dokumentach PostScript i specjalistycznych zastosowaniach, gdzie artystyczne renderowanie glifow przewaza nad potrzeba wskazywania zoptymalizowanego pod ekran.