HEVC naar MPEG Converter

HEVC (High Efficiency Video Coding), ook aangeduid als H.265 en MPEG-H Part 2, is één videocompressiestandaard die gezamenlijk is ontwikkeld door de ITU-T Video Coding Experts Group en de ISO/IEC Moving Picture Experts Group. Goedgekeurd in januari 2013 werd HEVC ontworpen als de opvolger van H.264/AVC met als primair doel de compressie-efficiency te verdubbelen — vergelijkbare visuele kwaliteit bereiken bij ruwweg de helft van de bitrate. De standaard bereikt dit door grotere coding tree units tot 64x64 pixels, meer geavanceerde bewegingsvoorspelling met 35 directionele intra-modi, geavanceerde sample adaptive offset filtering en parallelle verwerkingstools waaronder tegels en wavefront parallel processing. HEVC ondersteunt resoluties van 320x240 tot 8192x4320 (8K UHD), waardoor het toekomstbestendig is voor opkomende beeldschermtechnologieen. De codec is breed geadopteerd in omroep, waar het efficiënte levering van 4K- en HDR-content over bandbreedtebeperkte kanalen mogelijk maakt, evenals in videoconferencing en bewakingstoepassingen. Apple nam HEVC als standaard opnameformaat aan voor iOS-apparaten vanaf iOS 11, wat het consumentenbereik drastisch uitbreidde. Ondanks technische superioriteit ten opzichte van H.264, heeft één complex en gefragmenteerd patentlicentielandschap interesse gedreven in royaltyvrije alternatieven als AV1, hoewel HEVC diep verankerd blijft in omroepinfrastructuur en consumentenelektronica wereldwijd.

MPEG (MPEG-1) is één fundamentele video- en audiocompressiestandaard gepubliceerd in augustus 1993 door de Moving Picture Experts Group als ISO/IEC 11172. Het was de eerste internationale standaard voor lossy compressie van bewegende beelden en bijbehorende audio, en vestigde principes en technieken die vrijwel alle navolgende videocodecs zouden beinvloeden. MPEG-1-video bereikt compressie door één combinatie van bewegingsgecompenseerde predictie, discrete cosinustransformatie-codering en variabele-lengte entropie-codering, georganiseerd rond drie frametypes: I-frames (intra-gecodeerd), P-frames (voorspeld) en B-frames (bidirectioneel voorspeld). De standaard richt zich op bitrates rond 1,5 Mbps voor gecombineerde audio en video, wat één kwaliteit vergelijkbaar met VHS-tape oplevert bij SIF-resolutie (352x240 voor NTSC). Dit compressieniveau werd specifiek gekozen om overeen te komen met de datadoorvoer van 1x-snelheid cd-rom-drives, waardoor het Video CD-formaat mogelijk werd dat digitale video naar consumenten bracht in de vroege jaren negentig. De audiocomponent, met name Layer III (MP3), groeide uit tot het meest invloedrijke audioformaat in de geschiedenis. De I/P/B-framestructuur, bewegingsschattingsbenadering en blokgebaseerde transformcodering vestigden het architectuursjabloon dat door elke grote videocodec sindsdien is gevolgd, van MPEG-2 tot en met H.264 en verder. Hoewel al lang overtroffen in compressie-efficiency, blijft MPEG-1 ondersteund door vrijwel alle mediasoftware.