Konwerter plików PAM do HDR

Konwertuj swoje pliki w formacie pam do formatu hdr przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie PAM do formatu HDR

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format hdr lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu hdr; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

PAM (Portable Arbitrary Map) to rastrowy format obrazów dodany do rodziny Netpbm około roku 2000 przez Bryana Hendersona, opiekuna Netpbm, jako uogólnienie unifikujące i rozszerzające oryginalne formaty PBM, PGM i PPM. Tam, gdzie klasyczne formaty Netpbm obsługują po jednym typie obrazu (PBM dla dwupoziomowych, PGM dla skali szarości, PPM dla kolorowych), PAM zapewnia pojedynczy format mogący reprezentować dowolną kombinację kanałów, głębi bitowych i typów obrazów dzięki elastycznemu nagłówkowi ASCII. Nagłówek PAM wykorzystuje pary klucz-wartość: WIDTH, HEIGHT, DEPTH (liczba kanałów), MAXVAL (maksymalna wartość próbki, do 65535) i TUPLTYPE (ciąg identyfikujący typ obrazu — BLACKANDWHITE, GRAYSCALE, RGB, GRAYSCALE_ALPHA, RGB_ALPHA lub typy niestandardowe). Po nagłówku dane pikseli są przechowywane binarnie, z każdą próbką zajmującą jeden lub dwa bajty w zależności od MAXVAL. Kluczową innowacją PAM w porównaniu z poprzednikami jest natywna obsługa kanału alfa: typy GRAYSCALE_ALPHA (2-kanałowy) i RGB_ALPHA (4-kanałowy) zapewniają przezroczystość bez konieczności stosowania osobnego pliku maski — coś, czego oryginalne formaty PBM/PGM/PPM nie potrafiły wyrazić. Jedną z zalet jest unifikacja formatów: pojedyncza implementacja odczytu PAM obsługuje obrazy monochromatyczne, w skali szarości, kolorowe i z kanałem alfa, eliminując potrzebę osobnych parserów dla każdego wariantu Netpbm. Rozszerzalny mechanizm TUPLTYPE to kolejna praktyczna zaleta — niestandardowe konfiguracje kanałów (multispektralne, głębia + kolor lub dowolne specyficzne dla aplikacji) mogą być reprezentowane i etykietowane bez modyfikacji specyfikacji formatu. PAM jest obsługiwany przez narzędzia Netpbm, ImageMagick, GIMP i biblioteki programistyczne przetwarzające rodzinę Netpbm.
Pierwsze wydanie: 2000
HDR (znany również jako RGBE lub Radiance HDR) to format obrazów o wysokim zakresie dynamicznym, stworzony przez Grega Warda Larsona jako element systemu symulacji oświetlenia Radiance), opracowywanego w Lawrence Berkeley National Laboratory od 1985 roku, przy czym format HDR pojawił się około 1989 roku. Format przechowuje zmiennoprzecinkowe wartości pikseli RGB za pomocą kompaktowego 32-bitowego kodowania RGBE (Red, Green, Blue, Exponent): trzy 8-bitowe bajty mantysy dzielą jeden 8-bitowy wykładnik, reprezentując wartości luminancji w zakresie obejmującym około 76 rzędów wielkości, przy zachowaniu rozmiarów plików porównywalnych ze standardowymi 24-bitowymi obrazami. Pliki HDR rozpoczynają się nagłówkiem tekstowym zawierającym metadane renderowania i ekspozycji, po którym następują dane pikseli RGBE skompresowane schematem kodowania długości serii zorientowanym na linie skanowania. Format rejestruje pełen zakres luminancji scen ze świata rzeczywistego — od głębokich cieni po bezpośrednie światło słoneczne — umożliwiając fizycznie poprawne obliczenia oświetlenia, mapowanie tonalne dla różnych warunków wyświetlania oraz korektę ekspozycji po rejestracji bez artefaktów przycinania właściwych formatom 8-bitowym. Jedną z zalet jest pionierska rola formatu w obrazowaniu HDR: Radiance HDR jako pierwszy zaproponował przechowywanie rzeczywistych wartości luminancji w plikach obrazów, a format .hdr stał się standardem dla obrazów sondy świetlnej i map środowiskowych stosowanych w oświetleniu opartym na obrazach w całej branży renderingu 3D. Kompaktowe kodowanie formatu to kolejna praktyczna zaleta — schemat RGBE zapewnia znacznie większy zakres dynamiczny niż formaty 8-bitowe, zajmując jedynie 33% więcej pamięci na piksel. Pliki HDR są obsługiwane przez Photoshop, GIMP, ImageMagick, Blender i wszystkie główne renderery 3D.
Pierwsze wydanie: 1989