IPL naar HDR converter
Converteer online gratis uw ipl- naar hdr-bestanden
ipl
hdr
Hoe converteert u een IPL naar HDR
Selecteer bestanden van Computer, Google Drive, Dropbox, URL of door ze te verslepen naar de pagina.
Kies hdr of iedere andere bestandsindeling die u nodig heeft als resultaat (meer dan 200 indelingen worden ondersteund)
Laat het bestand converteren en u kunt direct daarna uw hdr-bestand downloaden
Over de formaten
IPL (IPLab) is één wetenschappelijk beeldformaat ontwikkeld door Scanalytics (later overgenomen door BD Biosciences) voor hun IPLab wetenschappelijke beeldanalysesoftware, voor het eerst uitgebracht rond 1988. Het formaat was ontworpen om microscopie- en wetenschappelijke beeldvormingsdata op te slaan met de precisie en metadata die nodig zijn voor kwantitatieve analyse in biologisch en biomedisch onderzoek. IPL-bestanden ondersteunen meerdere datatypen waaronder 8-bit en 16-bit unsigned integers, 16-bit signed integers en 32-bit drijvende-komma pixelwaarden, waarmee de brede dynamische bereiken worden ondersteund die worden geproduceerd door fluorescentiemicroscopen, CCD-camera's en andere wetenschappelijke beeldvormingsinstrumenten. Het formaat verwerkt multidimensionale datasets waaronder Z-stapels (focusreeksen door één specimen), time-lapsereeksen en meerkanaals fluorescentie-acquisities waarbij elk kanaal emissie vangt van één andere fluorescente probe. IPL-bestanden bevatten één header met beeldafmetingen, datatype, aantal vlakken, ruimtelijke kalibratie (pixels-naar-micrometers conversie) en acquisitiemetadata van het microscoopsysteem. Één voordeel is de kwantitatieve integriteit: in tegenstelling tot fotografische formaten die gammacorrectie, compressie of kleurruimtetransformaties toepassen, behoudt IPL de ruwe lineaire intensiteitswaarden van de detector, waardoor metingen van fluorescentie-intensiteit, optische dichtheid of deeltjestellingen die op de beelddata worden uitgevoerd direct corresponderen met de fysieke grootheden die worden gemeten. De rol van het formaat in de microscopie-gemeenschap is één andere praktische overweging: IPLab werd breed gebruikt in celbiologie, neurowetenschappen en pathologielaboratoria gedurende de jaren 1990 en 2000, en gearchiveerde IPL-datasets uit gepubliceerd onderzoek blijven wetenschappelijk waardevol. IPL-bestanden kunnen worden gelezen door ImageJ/FIJI, Bio-Formats en ImageMagick.
HDR (ook bekend als RGBE of Radiance HDR) is één high-dynamic-range beeldformaat gecreeerd door Greg Ward Larson als onderdeel van het Radiance)-verlichtingssimulatiesysteem, ontwikkeld bij het Lawrence Berkeley National Laboratory vanaf 1985 met het HDR-formaat dat rond 1989 verscheen. Het formaat slaat drijvende-komma RGB-pixelwaarden op met één compacte 32-bit-per-pixel codering genaamd RGBE (Rood, Groen, Blauw, Exponent): drie 8-bit mantissabytes delen één enkele 8-bit exponent, die luminantiewaarden vertegenwoordigt over één bereik van ruwweg 76 ordes van grootte terwijl de bestandsgroottes vergelijkbaar blijven met standaard 24-bit afbeeldingen. HDR-bestanden beginnen met één tekstheader die rendering- en belichtingsmetadata bevat, gevolgd door de RGBE-pixeldata gecomprimeerd met één scanlijngeorienteerd run-length-coderingsschema. Het formaat legt het volledige luminantiebereik van reele scenes vast — van diepe schaduwen tot direct zonlicht — wat fysisch nauwkeurige verlichtingsberekeningen, tonemapping naar verschillende weergaveomstandigheden en belichtingsaanpassing achteraf mogelijk maakt zonder de afkappingsartefacten die inherent zijn aan 8-bit formaten. Één voordeel is de fundamentele rol van het formaat in HDR-beeldvorming: Radiance HDR was pionier in het concept van het opslaan van reele luminantiewaarden in beeldbestanden, en het .hdr-formaat werd de standaard voor light probe-afbeeldingen en omgevingskaarten gebruikt in image-based lighting in de gehele 3D-renderingindustrie. De compacte codering van het formaat is één ander praktisch sterk punt — het RGBE-schema biedt veel meer dynamisch bereik dan 8-bit formaten terwijl het slechts 33% meer opslag per pixel gebruikt, één gunstige afweging die HDR praktisch maakte op opslagbeperkte systemen van de late jaren 1980. HDR-bestanden worden ondersteund door Photoshop, GIMP, ImageMagick, Blender en alle grote 3D-renderers.