Konwerter WMV na MP2

WMV (Windows Media Video) to rodzina kodekow wideo i powiazany format plikow opracowany przez Microsoft, po raz pierwszy wprowadzony w 1999 roku jako czesc platformy Windows Media. Format obejmuje kilka generacji kodekow — od oryginalnego WMV 7 po WMV 9 (rowniez standaryzowany jako VC-1 przez SMPTE w ramach specyfikacji 421M). Pliki WMV sa zwykle umieszczone w opakowaniu ASF (Advanced Systems Format) i uzywaja rozszerzenia .wmv do oznaczenia tresci wideo. WMV 9/VC-1 osiagnal efektywnosc kompresji porownywalna z wczesnymi implementacjami H.264, dostarczajac dobra jakosc wizualna przy umiarkowanych szybkosciach transmisji i zdobywajac adopcje w tresciach HD DVD i Blu-ray jako zatwierdzony kodek. Format byl gleboko zintegrowany z systemem operacyjnym Windows, Windows Media Playerem i serwerowa infrastruktura strumieniowania, co czynilo go naturalnym wyborem dla korporacyjnego dostarczania mediow, szkolen firmowych i tresci internetowych zorientowanych na Windows przez cala dekade 2000. WMV obsluguje funkcje w tym wideo z przeplotem, kodowanie z wieloma szybkosciami transmisji do adaptacyjnego strumieniowania oraz zarzadzanie prawami cyfrowymi poprzez Windows Media DRM. Platforma Silverlight rowniez uzywala WMV jako glownego formatu wideo dla bogatych aplikacji internetowych i serwisow streamingowych. Choc branaza w duzej mierze przeszla na H.264 i HEVC w wiekszosci zastosowan, WMV nadal jest obecny w starszych korporacyjnych systemach zarzadzania trescia, archiwalnych bibliotekach medialnych i przepływach pracy powiazanych z ekosystemem Windows Media.

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), znany rowniez pod oryginalna nazwa projektu MUSICAM, to percepcyjny kodek audio standaryzowany jako czesc ISO/IEC 11172-3 w 1993 roku. Podczas gdy jego nastepca MP3 zyskal popularnosc wsrod konsumentow, MP2 wyrzezbil sobie trwala nisze w profesjonalnej emisji, ktora utrzymuje do dzis. Kodek dzieli audio na 32 podpasma za pomoca polifazowego banku filtrow, stosuje model psychoakustyczny do okreslenia progow maskowania, a nastepnie kwantyzuje i koduje Huffmanem kazde podpasmo. Typowe wdrozenia emisyjne uzywaja 192-384 kbps dla stereo, osiagajac transparentna jakosc przy nizszej zlozonosci kodera i lepszej odpornosci na bledy niz Layer III. Te wlasciwosci tlumaacza, dlaczego telewizja DVB, radio cyfrowe DAB i standard kamer HDV nakazuja lub preferuja MP2. Opoznienie kodera jest rowniez krotsze, co jest wazna cecha w przypadku nadawania na zywo, gdzie liczy sie synchronizacja dzwieku z obrazem. Trzy zalety utrzymuja MP2 na rynku dziesieciolecia po standaryzacji: lagodna degradacja w warunkach bledow transmisji, kluczowa dla sygnalow nadawanych drogami radiowymi, minimalne opoznienie kodowania odpowiednie dla lancuchow emisji na zywo oraz ugruntowana akceptacja regulacyjna w europejskich i azjatyckich systemach nadawczych.