Konwerter WEBM na MP2

WebM to otwarty, wolny od tantiem format kontenera multimedialnego opracowany przez Google i zaprezentowany na konferencji Google I/O w maju 2010 roku. Format laczy kontener Matroska (podzbior MKV) z kodekami wideo VP8 lub VP9 i kodekami audio Vorbis lub Opus, tworzac calkowicie otwarty stos medialny zaprojektowany specjalnie do uzytku w sieci. Google wydal WebM wraz z kodekiem VP8 na permisywnej licencji w stylu BSD, usuwajac bariery patentowe i tantiemowe, ktore utrudnialy adopcje H.264 dla otwartego wideo w internecie. Kontener WebM dziedziczy efektywna strukture binarna Matroska, ograniczajac ja do profili zoptymalizowanych pod siec, zapewniajac szybkie parsowanie i lekka implementacje w przegladarkach. WebM z VP9 osiaga efektywnosc kompresji konkurencyjna z H.264 High Profile i zblizajaca sie do HEVC, co czyni go praktycznym do dostarczania wideo wysokiej jakosci przy zmniejszonej przepustowosci. Glowne przegladarki internetowe, w tym Chrome, Firefox, Edge i Opera, obsluguja natywne odtwarzanie WebM, a YouTube uzywa VP9 w WebM jako jednego z glownych formatow dostarczania znacznej czesci swoich tresci. Format obsluguje funkcje takie jak przezroczystosc kanalu alfa w wideo, co czyni go cennym do kompozycji grafiki internetowej i nakladek. Ostatnio WebM zostal rozszerzony o obsluge wideo AV1, kontynuujac swoja ewolucje jako nosnik adopcji otwartych kodekow. Polaczenie konkurencyjnej kompresji, zerowych kosztow licencyjnych i uniwersalnej obslugi przegladarek czyni WebM kamieniem wegielnym wolnej od tantiem dostawy multimediow w sieci.

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), znany rowniez pod oryginalna nazwa projektu MUSICAM, to percepcyjny kodek audio standaryzowany jako czesc ISO/IEC 11172-3 w 1993 roku. Podczas gdy jego nastepca MP3 zyskal popularnosc wsrod konsumentow, MP2 wyrzezbil sobie trwala nisze w profesjonalnej emisji, ktora utrzymuje do dzis. Kodek dzieli audio na 32 podpasma za pomoca polifazowego banku filtrow, stosuje model psychoakustyczny do okreslenia progow maskowania, a nastepnie kwantyzuje i koduje Huffmanem kazde podpasmo. Typowe wdrozenia emisyjne uzywaja 192-384 kbps dla stereo, osiagajac transparentna jakosc przy nizszej zlozonosci kodera i lepszej odpornosci na bledy niz Layer III. Te wlasciwosci tlumaacza, dlaczego telewizja DVB, radio cyfrowe DAB i standard kamer HDV nakazuja lub preferuja MP2. Opoznienie kodera jest rowniez krotsze, co jest wazna cecha w przypadku nadawania na zywo, gdzie liczy sie synchronizacja dzwieku z obrazem. Trzy zalety utrzymuja MP2 na rynku dziesieciolecia po standaryzacji: lagodna degradacja w warunkach bledow transmisji, kluczowa dla sygnalow nadawanych drogami radiowymi, minimalne opoznienie kodowania odpowiednie dla lancuchow emisji na zywo oraz ugruntowana akceptacja regulacyjna w europejskich i azjatyckich systemach nadawczych.