WEBM na WMA Konwerter

WebM to otwarty, wolny od tantiem format kontenera multimedialnego opracowany przez Google i zaprezentowany na konferencji Google I/O w maju 2010 roku. Format laczy kontener Matroska (podzbior MKV) z kodekami wideo VP8 lub VP9 i kodekami audio Vorbis lub Opus, tworzac calkowicie otwarty stos medialny zaprojektowany specjalnie do uzytku w sieci. Google wydal WebM wraz z kodekiem VP8 na permisywnej licencji w stylu BSD, usuwajac bariery patentowe i tantiemowe, ktore utrudnialy adopcje H.264 dla otwartego wideo w internecie. Kontener WebM dziedziczy efektywna strukture binarna Matroska, ograniczajac ja do profili zoptymalizowanych pod siec, zapewniajac szybkie parsowanie i lekka implementacje w przegladarkach. WebM z VP9 osiaga efektywnosc kompresji konkurencyjna z H.264 High Profile i zblizajaca sie do HEVC, co czyni go praktycznym do dostarczania wideo wysokiej jakosci przy zmniejszonej przepustowosci. Glowne przegladarki internetowe, w tym Chrome, Firefox, Edge i Opera, obsluguja natywne odtwarzanie WebM, a YouTube uzywa VP9 w WebM jako jednego z glownych formatow dostarczania znacznej czesci swoich tresci. Format obsluguje funkcje takie jak przezroczystosc kanalu alfa w wideo, co czyni go cennym do kompozycji grafiki internetowej i nakladek. Ostatnio WebM zostal rozszerzony o obsluge wideo AV1, kontynuujac swoja ewolucje jako nosnik adopcji otwartych kodekow. Polaczenie konkurencyjnej kompresji, zerowych kosztow licencyjnych i uniwersalnej obslugi przegladarek czyni WebM kamieniem wegielnym wolnej od tantiem dostawy multimediow w sieci.

WMA (Windows Media Audio) to rodzina wlascicielskich kodekow audio opracowanych przez Microsoft i po raz pierwszy wydanych w 1999 roku jako czesc platformy Windows Media. Stworzone, by konkurowac z MP3 i AAC, WMA Standard wykorzystuje kodowanie percepcyjne, dostarczajac — wedle deklaracji Microsoftu — jakosc bliska CD przy szybkosciach transmisji nawet 64 kbps, czyli mniej wiecej polowie tego, czego MP3 zwykle potrzebowal dla porownywalnych rezultatow. Rodzina kodekow poszerzyala sie o WMA Professional do dzwieku przestrzennego i audio wysokiej rozdzielczosci, WMA Lossless do bezstratnej kompresji archiwalnej oraz WMA Voice zoptymalizowany pod tresci mowione przy bardzo niskich szybkosciach transmisji. Gleboka integracja z Windowsem, Windows Media Playerem i ekosystemem Zune dala WMA silna przewage dystrybucyjna w calej dekadzie 2000, a obsluga zarzadzania prawami cyfrowymi (DRM) czynic format atrakcyjnym dla owczesnych sklepow muzycznych online. Kodowanie i dekodowanie jest obslugiwane natywnie przez Windows, nie wymagajac oprogramowania zewnetrznego do odtwarzania na dowolnym komputerze z Windowsem. Wsparcie wieloplatformowe poprawilo sie dzieki bibliotekom takim jak FFmpeg i GStreamer, choc WMA pozostaje mniej uniwersalnie kompatybilny niz MP3 czy AAC na urzadzeniach spoza ekosystemu Microsoft. Format nadal pojawia sie w starszych bibliotekach multimedialnych, choc nowsze kodeki w duzej mierze zajely jego miejsce w strumieniowaniu i uzytku mobilnym.