Konwerter plików VIFF do HDR
Konwertuj swoje pliki w formacie viff do formatu hdr przez Internet i bezpłatnie
viff
hdr
Jak przekonwertować plik w formacie VIFF do formatu HDR
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format hdr lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu hdr; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
VIFF (Visualization Image File Format) to naukowy format obrazów opracowany przez Khoral Research (pierwotnie na University of New Mexico), pojawiający się po raz pierwszy około 1990 roku wraz ze środowiskiem programowania wizualnego Khoros do przetwarzania obrazów i wizualizacji danych. Pliki VIFF wykorzystują 1024-bajtowy nagłówek, po którym następują opcjonalne dane mapy kolorów i same dane obrazu, z nagłówkiem zawierającym szczegółowe specyfikacje: typ przechowywania danych (bit, bajt, short, integer, float, double, complex), kodowanie danych (brak, CCITT Group 3/4), model przestrzeni kolorów (brak, generyczny, RGB, HSI, CMYK i inne) oraz obsługę obrazów wielopasmowych (wielokanałowych) z dowolną liczbą pasm. Format obsługuje sygnały jednowymiarowe, obrazy dwuwymiarowe, wolumeny trójwymiarowe i dane lokalizacyjne (rzadkie współrzędne pikseli), co czyni go wszechstronnym wykraczając poza proste przechowywanie obrazów. VIFF został zaprojektowany dla środowiska programowania wizualnego Khoros/VisiQuest, w którym użytkownicy budowali potoki przetwarzania obrazów, łącząc węzły przetwarzania w graficznym płótnie — podejście, które wpłynęło na późniejsze systemy takie jak AVS, MATLAB Simulink i LabVIEW. Jedną z zalet jest wierność danych naukowych: VIFF obsługuje pełen zakres typów numerycznych używanych w obliczeniach naukowych (w tym liczby zespolone i wartości zmiennoprzecinkowe podwójnej precyzji), natywnie przechowuje wielopasmowe zbiory danych i przenosi metadane kalibracyjne — co czyni go odpowiednim dla zastosowań teledetekcji, obrazowania medycznego i analizy widmowej, gdzie ogólne formaty obrazów tracą informacje. Związek formatu z paradygmatem programowania wizualnego Khoros stanowi kolejny godny uwagi wymiar — VIFF był standardowym formatem we/wy jednego z najbardziej wpływowych wczesnych środowisk programowania wizualnego dla naukowej analizy obrazów. Pliki VIFF mogą być odczytywane przez ImageMagick i starsze instalacje Khoros/VisiQuest.
HDR (znany również jako RGBE lub Radiance HDR) to format obrazów o wysokim zakresie dynamicznym, stworzony przez Grega Warda Larsona jako element systemu symulacji oświetlenia Radiance), opracowywanego w Lawrence Berkeley National Laboratory od 1985 roku, przy czym format HDR pojawił się około 1989 roku. Format przechowuje zmiennoprzecinkowe wartości pikseli RGB za pomocą kompaktowego 32-bitowego kodowania RGBE (Red, Green, Blue, Exponent): trzy 8-bitowe bajty mantysy dzielą jeden 8-bitowy wykładnik, reprezentując wartości luminancji w zakresie obejmującym około 76 rzędów wielkości, przy zachowaniu rozmiarów plików porównywalnych ze standardowymi 24-bitowymi obrazami. Pliki HDR rozpoczynają się nagłówkiem tekstowym zawierającym metadane renderowania i ekspozycji, po którym następują dane pikseli RGBE skompresowane schematem kodowania długości serii zorientowanym na linie skanowania. Format rejestruje pełen zakres luminancji scen ze świata rzeczywistego — od głębokich cieni po bezpośrednie światło słoneczne — umożliwiając fizycznie poprawne obliczenia oświetlenia, mapowanie tonalne dla różnych warunków wyświetlania oraz korektę ekspozycji po rejestracji bez artefaktów przycinania właściwych formatom 8-bitowym. Jedną z zalet jest pionierska rola formatu w obrazowaniu HDR: Radiance HDR jako pierwszy zaproponował przechowywanie rzeczywistych wartości luminancji w plikach obrazów, a format .hdr stał się standardem dla obrazów sondy świetlnej i map środowiskowych stosowanych w oświetleniu opartym na obrazach w całej branży renderingu 3D. Kompaktowe kodowanie formatu to kolejna praktyczna zaleta — schemat RGBE zapewnia znacznie większy zakres dynamiczny niż formaty 8-bitowe, zajmując jedynie 33% więcej pamięci na piksel. Pliki HDR są obsługiwane przez Photoshop, GIMP, ImageMagick, Blender i wszystkie główne renderery 3D.