Konwerter plików PEF do SGI
Konwertuj swoje pliki w formacie pef do formatu sgi przez Internet i bezpłatnie
pef
sgi
Jak przekonwertować plik w formacie PEF do formatu SGI
Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.
Wybierz format sgi lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).
Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu sgi; od razu po konwersji możesz go pobrać.
O formatach
PEF (Pentax Electronic Format) to własnościowy format obrazów RAW stosowany przez lustrzanki cyfrowe i bezlusterkowce Pentax, wprowadzony w 2003 roku wraz z *ist D — pierwszą lustrzanką cyfrową Pentax — i kontynuowany w obecnej linii z bagnetem K i średnioformatowej 645. Pliki PEF rejestrują nieprzetworzony 12-bitowy lub 14-bitowy odczyt z matrycy CMOS w natywnym wzorcu mozaiki Bayera, przechowywany w kontenerze opartym na TIFF z bezstratną kompresją Huffmana. Format zawiera osadzone podglądy JPEG w wielu rozmiarach, kompleksowe metadane EXIF oraz specyficzne dla Pentax znaczniki MakerNote rejestrujące ustawienia trybu Custom Image, dane żyroskopu Shake Reduction (SR), identyfikację obiektywu z interfejsu elektronicznego bagnetu K oraz parametry Auto Level. Aparaty Pentax wyróżniają się uszczelnioną konstrukcją i kompatybilnością z rozległym dziedzictwem obiektywów z bagnetem K sięgającym 1975 roku. Jedną z zalet jest zachowanie charakterystycznego odwzorowania kolorów Pentax — tryby Custom Image aparatu (Bright, Natural, Reversal Film, Bleach Bypass, itp.) są przechowywane jako metadane, a nie aplikowane na surowe dane, co pozwala fotografom eksplorować różne interpretacje renderowania podczas postprodukcji, podczas gdy oryginalna rejestracja z matrycy pozostaje nienaruszona. Trwałość formatu to kolejna mocna strona: pliki PEF ze wszystkich lustrzanek Pentax są obsługiwane przez Adobe Lightroom, Capture One, dcraw, RawTherapee i oprogramowanie Pentax Digital Camera Utility.
SGI to ogólne rozszerzenie pliku dla formatu Silicon Graphics Image, określanego również przez rozszerzenia specyficzne dla kanałów: .rgb (3 kanały), .rgba (4 kanały), .bw (skala szarości) i .int/.inta (warianty 16-bitowe). Opracowany przez Silicon Graphics około 1986 roku dla systemu operacyjnego IRIX, format SGI wykorzystuje 512-bajtowy nagłówek, po którym następują planarne dane obrazu, gdzie każdy kanał kolorów jest przechowywany jako kompletna płaszczyzna, a nie z przeplotem z innymi kanałami w każdym pikselu. Nagłówek określa liczbę magiczną (474), tryb kompresji (0 dla bezpośredniego, 1 dla RLE), bajty na kanał (1 lub 2), wymiarowość (1 dla linii skanowania, 2 dla obrazu, 3 dla obrazu wielokanałowego), wymiary kanałów, zakres wartości pikseli i 80-znakową nazwę obrazu. Dla obrazów skompresowanych RLE po nagłówku następuje tablica przesunięć i długości umożliwiająca losowy dostęp do poszczególnych linii skanowania bez sekwencyjnej dekompresji. Stacje robocze Silicon Graphics stanowiły podstawę hollywoodzkich efektów wizualnych, wizualizacji naukowej, symulatorów lotu i branż CAD/CAM przez całe lata 90., a format SGI był standardowym formatem roboczym w tych dziedzinach. Jedną z zalet jest solidna konstrukcja formatu: kombinacja kompresji RLE adresowalnej na poziomie linii skanowania, obsługi wielu kanałów, 16-bitowej głębi i układu planarnego czyniła go równie odpowiednim do szybkiego podglądu, jak i do wyjścia renderingu produkcyjnego. Powiązanie formatu ze złotą erą efektów wizualnych napędzanych przez SGI stanowi kolejny godny uwagi aspekt — pliki SGI z tej ery reprezentują zasoby produkcyjne z przełomowych filmów i wizualizacji naukowych. Obrazy SGI są obsługiwane przez ImageMagick, GIMP, XnView, Photoshop (przez wtyczkę) i różne aplikacje do renderingu 3D i kompozytowania.