JNX'den DDS'ye Dönüştürücü

DDS (DirectDraw Surface), sıkıştırılmış ve sıkıştırılmamış dokuları, küp haritalarını, hacim dokularını ve mipmap zincirlerini depolamak için tasarlanmış bir konteyner formatıdır; Microsoft tarafından 22 Eylül 1999'da DirectX 7.0 ile birlikte tanıtılmıştır. DDS dosyaları GPU'ya özgü tüketim için tasarlanmıştır: piksel verileri, grafik donanımının oluşturma sırasında doğrudan açabildiği formatlarda saklanır — başlıca S3TC/DXTn blok sıkıştırması (DXT1, DXT3, DXT5) ve sonraki DirectX sürümlerinde BC4 ile BC7 arası — böylece PNG veya JPEG gibi formatların gerektirdiği CPU taraflı açma adımı ortadan kalkar. Dosya yapısı, bir sihirli sayı ve genişlik, yükseklik, piksel formatı, mipmap sayısını belirten 124 baytlık bir başlıkla başlar; yeni sıkıştırma modları için isteğe bağlı DX10 genişletilmiş başlık ve ardından ham yüzey verileri gelir. DDS; 2B dokuları, küp haritalarını (ortam haritalama için altı yüz), hacim/3B dokuları ve doku dizilerini destekler; her biri GPU'nun farklı mesafelerde uygun boyutlu sürümleri örneklemesine olanak tanıyan önceden hesaplanmış mipmap zincirleriyle birlikte. Bir avantajı oluşturma performansıdır: GPU, DDS verilerini sıkıştırma açma yükü olmadan doğrudan okuduğundan, doku yükleme geleneksel görüntü formatlarına kıyasla çok daha hızlıdır ve sıkıştırılmış veriler video belleğinde sıkıştırılmış kalarak aynı anda daha fazla dokunun VRAM'e sığmasını sağlar. Formatın oyun geliştirmedeki hakimiyeti bir diğer temel güçlü yönüdür — DDS, DirectX uygulamaları için standart doku formatıdır; Unreal Engine, Unity ve neredeyse tüm PC oyun motorları ile GIMP (eklentiyle), Paint.NET, Photoshop (NVIDIA eklentisiyle) ve ImageMagick gibi görüntü düzenleyicileri tarafından yerel olarak desteklenir.