Konwerter plików PCX do XBM

Konwertuj swoje pliki w formacie pcx do formatu xbm przez Internet i bezpłatnie

Upuść pliki tutaj. 1 GB Maksymalny rozmiar pliku lub Zapisz się
do
Facebook Amazon Microsoft Tesla Nestle Walmart L'Oreal

Jak przekonwertować plik w formacie PCX do formatu XBM

1

Wybierz pliki z komputera, dysku Google, usługi Dropbox, adresu URL lub po prostu przeciągnij plik na stronę.

2

Wybierz format xbm lub inny potrzebny Ci format (spośród ponad 200 wspieranych formatów).

3

Poczekaj, aż plik zostanie przekonwertowany do formatu xbm; od razu po konwersji możesz go pobrać.

O formatach

PCX (PiCture eXchange) to rastrowy format obrazów stworzony przez ZSoft Corporation w 1985 roku jako natywny format ich aplikacji PC Paintbrush, jednego z pierwszych programów graficznych dla komputerów kompatybilnych z IBM PC. Format wykorzystuje prosty schemat kompresji kodowania długości serii (RLE), który działa poprzez zastępowanie kolejnych identycznych wartości pikseli parą licznik-wartość, osiągając umiarkowaną kompresję na obrazach z dużymi obszarami jednolitego koloru. Plik PCX składa się ze 128-bajtowego nagłówka (określającego wymiary, głębię kolorów, informacje o palecie, DPI i metodę kodowania), skompresowanych danych pikseli RLE ułożonych w kolejności linii skanowania oraz opcjonalnej 256-kolorowej palety dołączonej po danych obrazu. Format ewoluował przez kilka wersji obsługując coraz większe głębie kolorów: 1-bitowy monochromatyczny, 4-bitowy (16 kolorów), 8-bitowy (256 kolorów) i 24-bitowy true color z użyciem wielu płaszczyzn kolorów. PCX stał się jednym z najpopularniejszych formatów obrazów w erze DOS, szeroko obsługiwany przez programy graficzne, edytory tekstu, systemy DTP i wczesne gry w późnych latach 80. i wczesnych 90. Jedną z zalet była szeroka kompatybilność z oprogramowaniem ery DOS — PCX służył jako praktyczny format wymiany, gdy konkurencyjne programy używały własnościowych formatów rastrowych. Prostota dekodowania RLE to kolejna zaleta, wymagająca minimalnych zasobów CPU i pamięci. Choć PNG, JPEG i inne nowoczesne formaty zastąpiły PCX we współczesnym użyciu, format nadal spotykany jest w starszych archiwach i kontekstach retro.
Pierwsze wydanie: 1985
XBM (X BitMap) to monochromatyczny (1-bitowy) format obrazów zdefiniowany jako część X Window System, wywodzący się z MIT około 1987 roku. Pliki XBM wyróżniają się spośród formatów obrazów tym, że są poprawnym kodem źródłowym C: każdy plik definiuje obraz jako statyczną tablicę wartości unsigned char zawierającą spakowane dane pikseli, poprzedzoną instrukcjami #define określającymi szerokość, wysokość i opcjonalne współrzędne punktu aktywnego (dla obrazów kursorów). Dane pikseli są przechowywane jako szesnastkowe wartości bajtów wewnątrz nawiasów klamrowych, z każdym bitem reprezentującym jeden piksel (1 = pierwszy plan, 0 = tło) i bitami uporządkowanymi LSB-first w każdym bajcie. Ta konstrukcja była zamierzona — obrazy XBM mogły być dołączane dyrektywą #include bezpośrednio do kodu źródłowego aplikacji X Window i kompilowane do pliku binarnego, eliminując potrzebę zewnętrznego ładowania plików i parsowania formatu w czasie wykonywania. Format był używany w całym ekosystemie X11 do kształtów kursorów, ikon okien, przycisków pasków narzędzi i innych małych elementów interfejsu użytkownika. Jedną z zalet jest kodowa natura formatu: pliki XBM mogą być edytowane edytorem tekstu, porównywane i scalane w kontroli wersji, generowane przez skrypty powłoki i kompilowane bezpośrednio do programów C bez żadnej biblioteki ładowania obrazów — poziom integracji z łańcuchem narzędzi, którego żaden binarny format obrazu nie może dorównać. Rola formatu jako części standardu X Window zapewnia jego zrozumienie przez każdy zestaw narzędzi i aplikację obsługującą X11. Choć ograniczony do trybu monochromatycznego i bez kompresji, prostota XBM czyni go doskonałym formatem dydaktycznym do nauki o reprezentacjach bitmapowych. Pliki XBM są obsługiwane przez wszystkie aplikacje X11, ImageMagick, GIMP, przeglądarki internetowe (jako format webowy legacy) i środowiska programistyczne.
Pierwsze wydanie: 1987