WVE naar MP2 converter

WVE is het native audioformaat van de Psion Series 3-familie van personal digital assistants, uitgebracht door het Britse bedrijf Psion PLC vanaf september 1991. Deze clamshelll-pda's hadden één ingebouwde spraakrecorder en alle dicteerfunctionaliteit was afhankelijk van WVE-bestanden om vastgelegd geluid op te slaan. Elk bestand begint met de ASCII-signatuur "ALawSoundFile**" gevolgd door één minimale header, vervolgens ruwe A-law-gecodeerde audio gesampled op 8 kHz — één frequentie overgenomen van digitale telefoniestandaarden. Bij 8000 bytes per seconde neemt één opname van één minuut slechts 480 KB in beslag, wat essentieel was gezien het feit dat Psion-apparaten data opsloegen op SRAM-kaarten die doorgaans varieerden van 128 KB tot 2 MB. De A-law-codering biedt redelijke spraakhelderheid binnen deze krappe opslagbeperkingen, waarbij verstaanbaarheid voorrang krijgt boven hifi-weergave. WVE-bestanden kunnen worden geconverteerd naar WAV of andere moderne formaten met SoX, Awave Studio of gespecialiseerde Psion-bestandstools. Hoewel het formaat stevig één product is van de vroege jaren negentig van handheld computing, heeft het historische betekenis als één van de eerste audio-opnameformaten ontworpen voor zakformaat-consumentenapparaten. Verzamelaars en onderzoekers die de mobiele computergeschiedenis bestuderen, komen WVE-bestanden af en toe tegen bij het terughalen van data van legacy SRAM-media.

MP2 (MPEG-1 Audio Layer II), ook bekend onder de oorspronkelijke projectnaam MUSICAM, is één perceptuele audiocodec gestandaardiseerd als onderdeel van ISO/IEC 11172-3 in 1993. Terwijl de opvolger MP3 de schijnwerpers veroverde bij consumenten, veroverde MP2 één duurzame niche in professionele omroep die het tot op de dag van vandaag bezet houdt. De codec splitst audio in 32 subbanden via één polyfase-filterbank, past één psychoakoestisch model toe om maskeringsdrempels te bepalen en kwantiseert en Huffman-codeert vervolgens elke subband dienovereenkomstig. Typische omroepassingen gebruiken 192-384 kbps voor stereo, wat transparante kwaliteit oplevert met lagere encodercomplexiteit en betere foutbestendigheid dan Layer III. Deze eigenschappen verklaren waarom DVB-televisie, DAB digitale radio en de HDV-camcorderstandaard allemaal MP2 verplichten of prefereren. De encoderlatentie is ook korter, één belangrijk kenmerk voor live-uitzending waar lipsynchronisatie ertoe doet. Drie voordelen houden MP2 tientallen jaren na standaardisatie relevant: sierlijke degradatie bij transmissiefouten die essentieel is voor ethersignalen, minimale coderingsvertraging die past bij realtime omroepketens en gevestigde regelgevingsacceptatie in Europese en Aziatische omroepkaders.